Mam na imię Kamila. Mam 24 lata, a jak miałam jakieś 12 to zakochałam się w sztuce... a potem w pisaniu, psychologii, astronomii, jeździectwie, gotowaniu, łażeniu bez celu, parkach, myśleniu, nocach spędzonych przy ognisku, śmiechu, gwiazdach i śpiewie ptaków. W ciepłych letnich wieczorach, pięknych historiach, nieodkrytych miejscach i tajemniczych teoriach. Książkach, których nigdy nie przeczytam i ludziach, których nie dane jest mi poznać. W słońcu i w kwiatach. I w życiu.

Kim jestem? Oh, zdefiniować znaczy ograniczyć! Jestem zawsze kimś po środku. Ani na lewo, ani na prawo. Cały czas odkrywam, obserwuję, szukam siebie w kroplach codzienności. Znam dobrze światło, nie boję się ciemności. Jestem jednym z sekretów wszechświata, zagadką nawet dla samej siebie. Nie ma na mnie określenia.

Ale wszyscy mówią na mnie Kama.